In Memoriam

Pater Cornelis Wilhelmus van den Berg

Kees is geboren op 27 juli 1935 te Rijsbergen en de dag erna gedoopt in de parochiekerk St.Bavo. Voor zijn humaniora ging Kees eerst naar het St.Vincentius seminarie van de paters Lazaristen in Zundert en vervolgens naar Don Bosco in Kortrijk.

Hij begon zijn noviciaat bij de Priesters van het H. Hart in Asten, waar hij zijn eerste professie deed op 8 september 1957. Zoals te doen gebruikelijk vervolgde hij daarna zijn studie filosofie en theologie in Liesbosch en Nijmegen. De priesterwijding ontving hij uit handen van Mgr. J. Bluyssen op 23 maart 1963 te Nijmegen.

Congo was zijn eerste benoeming en zending, maar dat kon vanwege de levensbedreigende situatie aldaar niet doorgaan. Voorlopig wel de voorbereiding erop in Loppem België gedurende anderhalf jaar.

Vanwege de blijvend onduidelijke politieke omstandigheden in Congo werd de zending gewijzigd in Kameroen en vertrok Kees op zijn professiedag in 1965 naar Mbouda, zijn eerste missiepost. De verantwoordelijkheid voor de parochie Bangang gaf hem de gelegenheid om zijn eigen weg te gaan, wat hij altijd graag deed. Deze jaren waren voor hem de beste in Kameroen. Hij maakte zich geliefd onder de Bamiléké door zijn harde werken, sobere levensstijl en zijn bekommering om mensen. Kwaadaardige tegenwerking van sommige inlandse priesters heeft ertoe bijgedragen, dat hij het Bamiléké gebied na negen jaren heeft verlaten om naar andere plaatsen te gaan telkens voor korte tijd (Bansoa, Nkongoa), waar hij nooit meer heeft kunnen aarden. Hij is er overspannen geworden en is daarom naar Nederland teruggegaan.

Tijdens zijn vakantie van 1981 besloot Kees definitief in Nederland te blijven, ontredderd als hij was. Wat nu? Waarheen? Wat te doen? Is er nog een blijde boodschap mogelijk?

In de zoektocht naar zichzelf verbleef hij eerst vanzelfsprekend een tijdje op de Missieprocuur in Cadier en Keer, daarna in de leefgroep Elzendaal in Boxmeer, vervolgens bij de Witte Paters in Breda. De cursus voor missionarissen aan de Theologische Faculteit van Nijmegen gaf hem de mogelijkheid te reflecteren op het beste, dat hij had meegemaakt in Kameroen.

Zijn werkstuk kreeg de titel: “Genezing als bevrijding. Gezondheidszorg en Pastoraat bij de Bamiléké in Kameroen”. In 1990 zou hij dit thema hernemen in zijn doctoraalscriptie met als titel: “De Afrikaan en zijn vraag naar heelheid.” Heelheid zou in zijn verdere leven en pastoraat een vast levend thema zijn.

Nu Kees weer grip had op zijn eigen leven na deze tijd van reflectie en ook inburgering in de radicaal veranderde Nederlandse maatschappij en Kerkprovincie, koos hij om weer parochiepastoor te worden in het land van Maas en Waal. Hij was al lid geworden van de regionale communiteit Rips in 1985 vanwege zijn verblijf en assistentie bij een medebroeder in Bergharen. Hij werd pastoor in Maasbommel en ging wonen bij de communiteit SCJ in Altforst. Na opheffing van de communiteit Altforst trok hij in bij de communiteit van Jonkerbos. Hier kon hij opnieuw zijn eigen leven leiden op zoek naar heelheid samen met de parochianen, zoals zijn eerste missie in Kameroen.

In de kring van de SCJ stond Kees bekend als een stille, introverte man, die overigens niet gemakkelijk was, noch voor zichzelf noch voor anderen, maar in zijn pastoraat was hij een bevlogen, gedreven, spirituele mens, hard werkend en bekommerd om mensen. In zijn zoektocht naar heelheid lag zijn focus niet alleen op het leven van de parochianen, maar was ook gericht op Oecumene, de KVO (Katholieke Vrouwen Organisatie) en uiteraard de groep Bondgenoten, die hij rond zich verzameld had. De kapel in de parochiekerk ter ere van O. L. Vrouw van La Salette bracht mensen bijeen voor de jaarlijkse bedevaart daarheen.

Kees was ook strijdbaar in zijn solidariteit met de beweging tegen de zandafgravingen, die

het leven van de mensen konden bedreigen. Ook voor de restauratie van de kerk, financieel een moeilijk kwestie, heeft hij zich hard gemaakt gedurende vele jaren.

Op 1 september 2007 kreeg hij op eigen verzoek eervol ontslag als pastoor van de parochie Maasbommel, maar bleef wel werkzaam en ook in de buurt. De gevolgen van de kinderverlamming in zijn jeugd werden voelbaar en het lopen werd moeilijker. Een korte tijd kon hij wonen in de pastorie van Appeltern, maar om te kunnen blijven in zijn vertrouwde omgeving koos hij voor een huurhuis in Wamel, vlakbij zijn Bondgenoten en Pauline van Mierlo, die jaren lang zijn rechterhand is geweest.

Had hij van de parochie al afscheid genomen, nu brak de tijd aan van ‘loslaten’. De zelfsturing en zeggenschap over eigen leven, die hem samen met anderen, gericht had op het gemeenschappelijke doel, moest hij stap voor stap opgeven. Onverwacht werd een ongeneeslijke ziekte geconstateerd, die zijn leven en plannen definitief doorkruiste.

Hij vond een liefdevol thuis in het St. Jozefklooster, waar hij 50 jaar ervoor tot priester gewijd was. Temidden van familie, medebroeders en vrienden heeft hij zijn ‘gouden’ feest nog gevierd, een week voordat hij stierf. In de vroege ochtend van 30 maart, Paaszaterdag, de dag tussen Goede Vrijdag en Pasen, is hij in vrede heengegaan. Christus heeft hij, naar we geloven en hopen, herkend in het delen van zijn leven en het breken van het brood, het geheim van de liefde. We geloven ook, dat hij met Christus zal verrijzen.

Op donderdag 4 april 2013 hebben wij afscheid van Kees genomen in een plechtige Eucharistieviering in de kerk van de H. Antonius Abt te Nijmegen en hem begraven op ons kloosterkerkhof aldaar.

Regionale communiteit Rips
Communiteit Jonkerbos
Communiteit St.Jozefklooster
Wim Blok scj

Terug naar vorige pagina