Confederatie van de Vlaamse en Nederlandse Provincie  "Dehonianen"

SCJ logo

 TER HERINNERING AAN

PATER JAN VAN RAAIJ SCJ

1930-2015

Jan werd op 18 april 1930 geboren in Oosterhout, in een harmonieus gezin, met uiteindelijk vier
zussen. Uit zijn jeugdactiviteiten vermeldde hij later “voetballen met
vriendjes” en vooral zingen op het jongenskoor van broeder Pius, waar zijn
liefde voor muziek is ontstaan. Hij werd misdienaar bij de zusters
Norbertinessen van Catharinadal, met wie hij een levenslange band heeft
gehouden. Bij hen leerde hij de waarde van de liturgie kennen.

Tijdens de oorlog werd dit harmonieuze leven ingrijpend verstoord: zijn
vader werd gevangen genomen vanwege verzetsactiviteiten. Hij belandde in een
concentratiekamp en werd ter dood veroordeeld. Hij heeft de oorlog overleefd,
maar werd in feite niet meer de oude door wat hij had doorstaan. Voor Jan
bracht dit onder andere de vraag mee of hij wel zijn opleiding bij onze
congregatie mocht voortzetten. Vader is overleden op Nieuwjaarsdag van 1954,
toen Jan in het noviciaat zat, gedurende de Dertigdaagse Retraite: wat voor hem
betekende dat hij dit verlies in stilte en eenzaam moest verwerken. Op 8 september van dat jaar
werd hij door zijn eerste professie opgenomen in de congregatie van de
Priesters van het Heilig Hart.

De studie was voor hem vaak zwaar, maar Jan was een doorzetter. Uiteindelijk
was zijn doel bereikt: na de priesterwijding in 1959 kon hij aan zijn pastoraal
werk beginnen. Meteen al tijdens het voorbereidende jaar in Amsterdam waar hij
begeleid werd door een pastoor van het “moderne pastoraat”, bijbels georiënteerd,
aan wie Jan veel te danken heeft gehad.

Jan kreeg in 1961 als eerste benoeming: gaan naar het nog vrij jonge
werkterrein van onze congregatie in
Chili. Hij was enthousiast (zijn moeder minder: “Je kunt nog niet eens een ei
bakken”). “Chili” was voor onze jonge medebroeders een aantrekkelijk gebied,
een min of meer katholiek land, met grote sociale problemen waar linkse Salvador
Allende de regering in handen had gekregen. Een proeftuin voor vernieuwing in
sociaal en kerkelijk opzicht. Jan werd parochiepastor,. Hij voelde zich er
thuis: met de Chilenen kon hij heel goed overweg, “een vriendelijk volk”. Maar
het verblijf en werk daar werd overschaduwd door de staatsgreep van Pinochet en
zijn militairen. Ook Jan werd aanvankelijk opgepakt, zoals meerdere van onze
medebroeders. Hij kon weer terug naar zijn parochie, maar het land was
verscheurd en dat had zijn gevolgen ook binnen de SCJ-gemeenschap. Jan werd in
zijn werk gewaardeerd, was zelfs als buitenlanders gedurende negen jaar deken.
Met enige medebroeders was er verschil van mening over de keuzes voor
werkterreinen. Uiteindelijk besloot Jan in 1982 terug te keren naar Nederland.

Hier verdiepte hij zich in de veranderende situatie van de Kerk en het
pastoraat in ons land. In het bisdom van Breda werd hij pastor in Made, waar
medebroeders al langer werkzaam waren. Hij werd hij heel geliefd als toegewijde
zielzorger met veel aandacht voor zijn mensen. Hij betrok parochianen bij het
leven van de geloofsgemeenschap. Hij kreeg een onderscheiding voor zijn inzet
voor de gemeenschapsvorming in de gemeente. Tot aan zijn dood bleef hij contact
houden met velen uit die tijd.

Toen hij 65 jaar was trok hij zich terug uit de parochie. Door de
provinciaal werd hij uitgenodigd om in Breda in ons provincialaat te komen
wonen om bezoekers van dat centrale huis gastvrijheid te bieden. Hij werd daar
een onmisbare huisgenoot. Zijn zussen en andere familieleden konden nu ook meer
aandacht krijgen: oom Jan was gezien in hun midden.

Jan richtte zich nu ook op de
begeleiding van religieuzen. De Zusters van Liefde in Tilburg, de Broeders van
Dongen en andere religieuzen. Voor veel zusters en broeders werd hij
waardevolle steun, wat ook bleek uit de vele telefoontjes en brieven die hij
ontving, ook toen hij officieel zijn werk had beëindigd. De innigste band was
die met de Zusters Norbertinessen, waar hij liturgisch voor bleef gaan tot het
eigenlijk niet meer kon.

De ouderdom ging uiteindelijk zijn tol eisen. Maar Jan wilde daar
eigenlijk niet van weten: hij wilde door blijven gaan. Tot het niet meer kon.
Een hele zware beproeving om te moeten inleveren, maar gelukkig leed zijn goede
humeur hier nauwelijks onder.

Het lag al in de bedoeling dat wij als communiteit het huis in Breda
zouden verlaten, maar voor Jan werd dit verhaast toen hij ernstig ziek bleek te
zijn. In oktober 2015 is hij verhuisd naar ons klooster in Asten, waar hij de
noodzakelijk geworden zorg gekregen heeft. Op 18 december is hij daar overleden.

Op 23 december hebben wij hem na een Eucharistieviering in de kapel van
het H. Hartklooster in Asten begraven op
onze kloosterbegraafplaats aldaar.

Velen hebben afscheid genomen van Jan, een vriend, goede pastor,
hartelijk familielid, toegewijde medebroeder. Wij zullen hem in ons midden in
ere houden

Paul de Vries scj

Terug naar boven